Το παλιό καλό Ubuntάκι όλοι το θυμόμαστε με νοσταλγία. Το έχουμε πει πολλές φορές ότι το Ubuntu ήταν η αιτία που ο πολύς κόσμος γνώρισε το Linux. Βέβαια από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και έπεσαν πειραματισμοί όπως το Unity και αρκετός κόσμος στράφηκε σε άλλες διανομές. Χιλιοειπωμένα και κάπου κουραστικά να τα λέμε συνέχεια.

Όμως το Ubuntu παραμένει εδώ και αν έχουμε μία ευκαιρία να δουλέψουμε πάλι καλά τότε το όνομα είναι το Ubuntu mate. Προχθές προσωπικά το έβαλα σε ένα από τα δύο μηχανήματα μου και ομολογώ πως το είχα αδικήσει. Δεν του είχα δώσει καθόλου σημασία.

Σταθερότατο σαν το Mint mate και πραγματικά μου έβγαλε τον καλύτερο εαυτό μου. Η ευελιξία του mate βέβαια και το ότι είναι πιο ελαφρύ από Gnome ή άλλα περιβάλλοντα σίγουρα παίζει ρόλο.

Αλλά ρε φίλε επιτέλους δουλεύω απλά, γρήγορα, ευέλικτα και κάνω αυτά που έκανα και παλιά, Γεμίζω την επιφάνεια εργασίας μου με φακέλους και 1002 σκατούλια άλλα. Μέχρι και τον κύβο ενεργοποίησα ξανά έτσι να γουστάρω! Όχι πως δεν τα έκανα και με άλλες διανομές αλλά να…. μιλάμε για το Ubuntu μωρέ.

Και αυτή η απλότητα ρε παιδί μου χωρίς τα μπιχλιμπίδια και τα καθρεφτάκια του Deepin Os ας πούμε είναι το κάτι άλλο. Η μνήμη μου και η cpu μου στέκονται αξιοπρεπώς και το ανεμιστηράκι της cpu σταμάτησε επιτέλους να ουρλιάζει σαν να το σφάζουν! Και επιτέλους δεν έχω τα κολλήματα κάτι 3λεπτα και 5λεπτα που περίμενα να ξεκολλήσει το σύμπαν.

Δεν θα αναφέρω το τι νέο έρχεται με το Ubuntu mate 17.10. Απλά γούσταρα να γράψω το αρθράκι για να μεταφέρω τις εντυπώσεις μου. Επέστρεψαν θύμησες – όπως το λέει και ο μεγάλος Καρυωτάκης – που νόμιζα ότι ήταν κάπου που δεν θα ερχόντουσαν ξανά.

Καλό το Gnome 3 και τα λοιπά desktops αλλά πιστεύω ότι θα κολλήσω δια παντός στο Ubuntu mate. Το άλλο Pc πάντα έτρεχε σταθερά Mint Cinnamon και δεν θα το αλλάξω.

Οπότε ρε σεις σας το λέω. Πάμε πάλι Ubuntu!

Δείτε και ένα βιντεάκι για να πιάσετε νόημα.

Σχολιάζετε ελεύθερα αλλά θα θέλαμε να παρακαλέσουμε να είστε ευγενικοί γιατί μας επισκέπτονται και μικρά παιδιά.

Σας ευχαριστούμε.